Home

23 Mei 2010. De grote dag. Ik weet het nog als de dag van gister, dat ik mijn koffers in de auto laadde en op weg ging naar het vliegveld. En dan, na het inchecken, het afscheid. De angst. De onzekerheid. Maar ook de kriebels in mijn buik en de trots, omdat ik het had gedurfd de stap te zetten. Ik kon nu niet meer terug. De reis lag voor me als een mistig veld en ik kon alleen nog maar afwachten wat er achter die mist zou liggen. Ik kon niet verder kijken dan de twee stappen die voor me lagen en wist nog niet welke gevaren, welk verdriet, maar ook welke mooie ervaringen en levenslessen ik tegen zou komen. Welke vrienden ik zou ontmoeten. En wie ik kwijt zou raken. Dit is mijn terugblik, een jaar later.
                                              

Al met al heb ik een prima reis gehad. De vluchten gingen op tijd, ik kreeg lekker te eten, ik was niet eens heel moe ook al heb ik niet geslapen… we kwamen zondagochtend om half zes aan in Dubai. Ik had die nacht niet geslapen, want ik zat heel oncomfortabel op mijn te kleine stoeltje. In Dubai hebben we koffie gedronken en wat gewinkeld, en om half acht zijn we op de vlucht richting Dusseldorf gestapt. We zaten in een Boeing 777-300, wat een heel mooi vliegtuig was, en we hadden zelfs een persoonlijk scherm waarmee we zelf de films en muziek konden uitkiezen. Om half 1 – een uur eerder dan gepland – kwamen we aan in Dusseldorf. Alleen de bagage ophalen duurde lang, maar toen was het eindelijk tijd om mijn familie weer te zien. Ze stonden me op te wachten met een spandoek, dus dat was superleuk! We reden terug naar Nederland en ik voelde me moe en verdrietig. Het liefst was ik op het eerste vliegtuig richting Durban gesprongen. Het was heel gek om weer thuis te komen.

Toch nog een weblog, ik heb ontdekt dat we weer internet hebben! We hadden het eigenlijk opgemaakt. Daarom hebben ze waarschijnlijk ook niet verteld dat er is bijgekocht. Om te beginnen even het stukje van afgelopen weekend:


Zaterdag kwam Jaques me om half negen ophalen. Ik heb eindelijk zijn vrouw ontmoet en een vriend van hun. We gingen op weg naar iets wat volgens mij het Birds of prey Sanctuary heet of zoiets. Er lag een nieuwe cache en we wouden First to find worden. Dat is gelukt! We hebben rond gekeken naar alle vogels en we hebben de show gezien, dat was erg gaaf. Het is grappig om te zien hoe de vogels verschillende manieren van jagen hebben en hoe ze daar op gebouwd zijn.

Het blog over afgelopen zaterdag en zondag volgt, want die ben ik vergeten op mijn USBstick te zetten -_-

 
Maandag –
Vandaag werd ik pas om half negen wakker. Mijn vader belde, hoe het ging bij de tandarts. Kut. Ik besloot nog even te blijven liggen en me daarna aan te kleden maar het volgende moment was het half elf en bleek ik toch weer in slaap gevallen te zijn. We hadden een meeting met Wilma om elf uur, maar zoals vaak hier werd het tien over half twaalf. We kwamen de tijd door met galgje spelen en kwamen moeilijk op gang toen het rooster gemaakt moest worden. Tegen half een was het dan allemaal geregeld en konden we boodschappen gaan doen. We gingen weer naar Galleria, het grote winkelcentrum, en we hebben even twee uurtjes gewinkeld. Zelfs ik heb een nieuwe spijkerbroek en twee shirtjes. Bij elkaar zeventien euro, lang leve de Mister price.

vrijdag

Vandaag is het druk, druk, druk! De talentenshow is vanavond dus de hele dag zijn we alles aan het voorbereiden. We begonnen om negen uur met een vergadering, om te bespreken wat er allemaal nog moest gebeuren. Om tien uur namen we de groepjes kinderen mee naar de art room en het theater om de stukjes in te studeren. Ik heb samen met Tessa geoefend met vier meiden, die een dansje wouden doen. Het kwam er op neer dat wij alle pasjes moesten bedenken en dat de tweede helft van het dansje vandaag pas bedacht is. Uiteindelijk is het wel heel leuk geworden, hopelijk weten ze vanavond alles nog!

21.30

Vandaag was het dan eindelijk zover: na ruim twee weken wachten kon Amahle eindelijk begraven worden. Ik zag erg tegen de begrafenis op, niet alleen omdat ik verdrietig was, maar ook omdat ik niet goed wist wat ik kon verwachten. Ik heb in mijn leven volgens mij drie begrafenissen meegemaakt, waarvan ik me er twee niet kan herinneren omdat ik te jong was. De andere was van de oma van een vriendin. Ik had al gehoord dat een begrafenis er hier heel anders aan toe gaat dan in Nederland. Mensen dragen hier bijvoorbeeld geen zwart. Ze dragen hun mooiste kleding, vaak in vrolijke kleuren en drukke prints. Ook rouwen ze hier niet echt. Huilen doen ze hier echt niet. Ze vieren eerder feest omdat de overledene naar een volgend leven is. Ook komen ze hier rustig te laat, wat in Nederland echt uit den boze is.

het weblog volgt, maar even een foto van vanochtend.
zo klein haar kist...

Afgelopen zaterdag zijn we met de kinderen naar het theater geweest! We hebben een hele rij aan kaartjes gedoneerd gekregen, dus gingen we met 22 kinderen in twee bussen op weg naar Durban om de musical hairspray te bekijken. Het was een erg leuke musical en de kinderen hebben genoten. Het was ook nog eens stralend weer dus heb ik zelfs een uurtje liggen zonnen. ’s Avonds zijn we met de vrijwilligers en Wilma uit eten geweest, en dat was ook erg gezellig.
 
Vandaag ben ik samen met Francis naar de mis geweest, omdat we dat ook eens wouden meemaken. De kinderen wisten niet wat ze zagen toen ze ons in de kerk zagen zitten, en ze vonden het allemaal leuk. Het was een dienst van een uurtje en ik vond het leuk om eens mee te maken.
 

vrijwilligersdag #2

Om te beginnen even een huishoudelijke mededeling: Mijn vorige blog is op een of andere redden niet verstuurd via mail. Die moeten jullie dus waarschijnlijk nog lezen! Dat is wel aan te raden voordat je deze leest, anders heb je geen idee waar het over gaat als ik het over Pidgey heb.
 [/b]
Bereid je voor op een lange zit, want ik heb veel te vertellen. Dit weekend zijn we op safari geweest! We werden op zaterdag om 8 uur opgehaald. Ik had Justin gevraagd om voor Pidgey te zorgen en dat wou hij graag doen, samen met zijn broer Deon. Ik gaf hem de laatste keer eten en hij vond het heerlijk, hij zat op je vinger en hij tsjilpte de hele boel bij elkaar.
 

Om te beginnen het stukje van maandag. Ik had hem al geschreven, maar toen Amahle zo ziek werd had ik geen zin meer om hem nog te posten. Bij deze dus.

Vandaag was super. We gingen met een hele bus vol kinderen naar het strand!
Om half twaalf gingen we weg. Het was maar vijf minuten rijden, ideaal!

Vannacht is Amahle overleden. Of vanochtend, dat weer ik niet eens precies. Ik had net met Deon de konijnen uit elkaar gehaald toen ik het hoorde. Heather liep toevallig langs. "she's gone". Tijd om er over na te denken kreeg ik niet, want het volgende moment kreeg ik een jong voletje in mijn handen gedrukt. Ik besloot er meteen voor te zorgen. Voor Amahle kon ik misschien niets doen, maar misschien kan ik het leven van dit vogeltje redden. Het is niet veel, maar het is een kleine troost.

Het rare is dat ik de enige ben die overstuur lijkt te zijn. Afrikanen schijnen de dood niet te zien als iets om om te huilen, eerder om te vieren dat de persoon naar een volgend leven gaat. Het lijkt alsof het iedereen koud laat, en alsof er niemand is die hetzelfde voelt als ik. Daarom weer ik niet zo goed hoe ik mijn verdriet moet laten zien. Gelukkig weer ik goed hoe ik mijn gevoelens moet verbergen.

Het beloofde een mooie dag te worden toen ik vanochtend om half negen opstond. Het zonnetje scheen al warm over de boomtoppen heen en de vogels floten onbezorgd. Ik had een training over Tuberculose/AIDS, die ik vorige keer gemist had, en ik voelde me energiek en goed. Ik groette Heather, die voorbij kwam lopen, niet ziend dat ze en bezorgde blik in haar ogen had. Ze vroeg me waar Byron was en ik wees naar hem. Ze vertelde me dat ze hem zocht omdat de baby in het ziekenhuis heel slecht was. Ik voelde een rilling over mijn rug lopen en dacht alleen maar: toch niet “mijn” baby?

First of all, Jaques, if you’re reading this, scroll down! I typed my blog in English too. How great am I?
 
Ik doe dit blog voor de verandering ook in het Engels, omdat Jaques het ook wou lezen maar zijn Afrikaans is net zo slecht als mijn Chinees (Ik ben erg teleurgesteld, want geloof het of niet, ik spreek geen Chinees.)
 

MAANDAG


Gister zijn we uiteindelijk toch naar Ushaka geweest om te zwemmen. Om twee uur lagen we in het water, maar dat was eigenlijk al te laat. Het was ontzettend leuk, wel een beetje koud maar de glijbanen maakten alles goed. Ze hebben er 16 glijbanen, dus je bent wel even bezig. We zijn rustig begonnen, ze hadden daar een soort stromende rivier waar je op een band door heen vaarde. Daarna zijn we van een aantal glijbanen geweest, waar onder de op een na hoogste die ze hadden, maar dat was geen goed idee, omdat je kont geflost word door je badpak (bij gebrek aan betere beschrijving)